ABHILEKH "अभिलेख"

रंगबावरी झालीस ग तू लाजलाजरी झालीस ग बंध अचानक जुळून येता मळभ टाकून उठलीस ग! त्याला आत दडवतानाही स्वत:शीच किती हसलीस ग बोललीस न कुणा काहीही ...

चमचमणारे डोईवर पावसाचे दिवे सळसळणाऱ्या वाऱ्याने आरासही झुले पाहून आनंदा भरते कढ आतले दाबतो असे आम्ही जगतो असे आम्ही जगतो! काजळाने भरलेले टपो...

प्रेमाआधी... मी माझं ह्रदय उघडून त्याना मिठीत घेऊन बसलो ते निखारे होऊन अस्तनीत कधी गेले कळलंच नाही!... ह्या ह्रदयाला साला आता सीलंच...

प्रसंगी डोळ्यातून येतं काळजाचं होतं अंगातही असतं आणि लाथ मारीन तिथेही काढता येतं! तेवढंच पुरत असतं तर किती बरं झालं असतं!

मला जगायचे आहे या पोटातून या रहाटातून मला रंगायचे आहे या मनांतून या भावनांतून मला लिहायचे आहे या उरातून या बुध्दितून मला बोलायचे आहे या अधार...

तेव्हा मी कोळी बनलो आपल्याच विचारांचं मखमली आणि इन्द्रधनुष्यी भासणारं जाळं पसरून त्यात डोक्यातल्या किड्यांचं निरसन करत बसलो आजुबाजूच्या दलदल...

कसलेसे आर्त आवाज ... समोरच्या डोंगरउतारावरून काळे ठिपके मुंग्यांसारखे ... त्यांच्याबरोबरच सगळीकडे कलणारं पांघरूण... आता आवाज स्पष्ट पोटातू...